حضرت علی (ع)، پیشوای شیعیان، نمونه‌ای از انسانی بزرگوار بود. که در زمان خود، با وجود جایگاه والایش، غریب و ناشناخته ماند. روزی فرمود: «از من درباره راه‌های آسمان و زمین بپرسید.» اما مردم، به جای پرسیدن مسائل مهم و اساسی که می‌توانست مشکلات فرهنگی، اجتماعی، علمی، خانوادگی و تمدنی آن‌ها را حل کند، سؤالات پیش‌پاافتاده‌ای چون تعداد موهای سر می‌پرسیدند. این رفتار، بیش از هر چیز، نشان‌دهنده محدودیت درک و اندیشه آن زمان بود. امروز نیز امام زمان (عج) ندای راهنمایی و هدایت سر می‌دهد، اما تنها معدود افرادی همچون ابن سینا، با خلوص نیت و تلاش خستگی‌ناپذیر، به دنبال کشف حقیقت و گشودن مرزهای علم و معرفت هستند. این امر نشان می‌دهد که بهره‌گیری از هدایت و دانش، نیازمند آمادگی فکری و قلبی است که فراتر از زمان و مکان است.